Öne Çıkanlar Osman Bilgin Keremali HES Başbakanlık vekili avukatlar FETÖ mangal

Dünyayı kurtarmak, Kendimizi kurtarmak

Belki hep siyasetin içerisinde olduğumuzdan, belki de son 25 yılını hemen her gün gazeteye yazı yazarak geçiren bir yazar olduğumuzdan her iki sebep ile de sürekli halkın gözü önünde bulunduğumuzdan çevremizde var olan büyük bir çoğunluk bizi hep “Süperman” yetkisinde gördü.

Bizde muhtemelen çevremizden aldığımız gaz ile kendimizi belli zamanlarda bırakın Türkiye’yi, Dünyayı kurtaracak, dünyaya nizam verecek durumda konuşlandırdık, Böylesi bir hengame içerisinde kafamızı bir sağa bir sola çevirdik ve farkına vardık ki ömür tükenmek üzere.

Budan en az kırk yıl önce yani henüz ergenlikten gençliğe geçtiğimiz dönemlerde, biraz dönemin şartları birazda Ülkü Ocaklı olmanın verdiği güvenle bir anda dünyayı değiştirebileceğimize, yanımızdaki arkadaşlarımız ile beraber hareket edebildiğimiz takdirde bizleri daha güzel günlere götürecek bambaşka bir dünyanın var olduğuna inanıyorduk.

Yaşı bizim gibi yarım yüzyılı devirenler 12 Eylül 1980 öncesini ve sonrasındaki İhtilal günleri şartlarını çok iyi hatırlayacaklardır, Ancak önümüzde Rahmetli Alparslan Türkeş gibi bir lider olduğunu ve başımızın her sıkıştığında Başbuğun bizi bir şekilde var olan sıkıntılardan anında kurtarabileceğine olan inancımızdan kendimize olan güvenin en üst noktalarına kadar gelmiştik.

İşte biz o zamanları “Dünyayı Kurtaracağımız günler” olarak değerlendiriyorduk, Siyasetin ve siyaset bağlı olarak ideolojinin tavan yaptığı dönemlerde bizim TURAN olarak bildiğimiz TÜRK BİRLİĞİ olarak ta kabul edilen “Dünyada var olan bütün Türkleri bir araya getirme idealinin” damarlarımızdaki kana kadar girdiği dönemlerden bahsediyoruz.

Biz bunları düşünürken 12 Eylül 1980 tarihinde beşli cuntanın başı Kenan EvrenDemokrasinin askıya alındığını,normal seçime geçinceye kadar Türkiye’yi kendilerinin yöneteceğini, Türkiye’de sükunetin sağlanabilmesi adına da bir sağdan bir soldan idamların yapılması gerekiyor” dediğinde artık hayatımızın bambaşka bir noktaya doğru gittiğini de üzülerek anlamaya başladık.

O ateşten günlerde biz Yurt dışındaydık, Bir taraftan eğitim görmeye çalışırken bir taraftan da Türkiye’de olup bitenleri anlamaya çalışıyor ve var olan değişim dolayısı ile bizde ister istemez biraz hedef küçültüp “Dünyayı düzeltmek, dünyaya nizam vermek sanki biraz zor iş en iyisi biz hedefi kendi memleketimize çevirelim ve Türkiye’yi kurtarabilmek adına bir şeyler yapabilirmiyiz ona bakalım” demeye başladık.

Böylesi bir noktaya geldiğimizde de mesele anında “Türkiye’yi Kurtarmaya çalıştığımız günler” olmuş 1983 yılında ilk seçim yapılmış, Beşli cuntanın başı Kenan Evren Amblemi Horoz genel başkanı da Emekli Paşa Turgut Sunalp olan Milliyetçi Demokrasi Partisini işaret ederek “Biz bu parti ile beraberiz siz ne yapacağınızı bilirsiniz” demesine rağmen Türk milleti her zamanki refleksi ile tam ters istikamette hareket ederek Turgut Özal’ın partisi ANAP’ı tek başına iktidara getirmişti.

Bu toz duman arasında Sovyet İmparatorluğu paramparça olmuş, Perdenin arkasından beş Türk Devleti çıkarak bağısızlığını ilan etmiş, İki Almanya birleşmiş, “Demir Yumruk Mareşal Tito’nun” Üniter Devlet yapısı sayesinde ayakta tutmaya çalıştığı Yugoslavya’da bir anda paramparça olunca kocaman Yugoslavya’dan önce altı sonra dokuz Devlet yeni dünyaya “Merhaba” demişti.

Dünyada bu gelişmeler olurken 1989 yılında yapılan seçimde 12 Eylül 1980 ihtilali sonrası siyaset yapmaları yasaklanan Süleyman Demirel-Bülent Ecevit-Necmettin Erbakan-Alparslan Türkeş başta olmak üzere çok sayıda siyasetçi de yeniden partilerinin başına geçme imkanına kavuşmuştu.

1990’lı yıllarda biz hayalimiz olan TURAN idealinin tavan yapmasını beklerken içeride ve dışarıda meydana gelen siyasi gelişmeler dolayısı ile beraber olmaya ve bir arada tutmaya çalıştığımız Türk Cumhuriyetleri de  bir bir elimizden kayıp kendilerine yeni partnerler bulmaya başlayınca bizim içinde son derece büyük hayal kırıklıkları oluşmaya başladı.

Dünya Türkiye bu baş döndürücü hadiseler ile her gün bambaşka bir noktaya doğru savrulurken bir baktık ki bizde 30’lu yaşların ilk yarısına kadar gelip dayanmışız, Her ne kadar ideolojimizden, dünya görüşümüzden kesinlikle taviz vermesek te hayata geçirmeye çalıştığımız yapılara artık sahip olamadığımızı ve işlerin kontrolünün başka mecralara doğru gittiğini de iyiden iyiye fark eder duruma geldik.

Biz farkına varamadan yani “Koştukmu –koşturuldukmu.?” Sorusuna tam olarak cevap bulamadan, bir gün baktık ki daha dün 30 olan yaşımız bir anda 55 olmuş, saçlarımız dökülmüş, gözlerimiz daha az görmeye başlamış, 29 olan dişlerimizin pek çoğu bizimle vedalaşmış, Son derece sağlam olduğunu düşündüğümüz vücudumuz daha fazla yorulmaya başlamış.

İşte bu süre siyasetçilerimiz tarafından daha çok “Acemilik-Kalfalık-Ustalık”  diye sınıflandırılan aralıkların bizdeki yansıması olan “Dünyayı kurtarmak-Türkiye’yi kurtarmak en sonunda da Kendimizi Kurtarmak” üçlemesi ile karşı karşıya geldiğimiz günlerdir.

Bu sebepler dolayısı ile biz son birkaç yıldır  zaten yakasını bıraktığımız ve artık hayal bile olmayan “Dünyayı Kurtarmak” hevesinden sonra “Türkiye’yi kurtarmak” idealini de mecburen öteledik, şu sıralarda başından beri yapmamız gereken ama bir türlü fırsat bulamadığımız  “Kendimizi kurtarmanın” çarelerini aramakla meşgulüz.

Zaman içerisinde “Dünyayı kurtarmanın aslında sadece ve sadece önce Kendimizi kurtarmak” olduğunun farkına varınca ilk işimiz yıllar yılı “bizi koşturan” bagajlarımızdan kurtulmak oldu,,bizi yorduğunu düşündüklerimizle yolumuzu ayırdık, etrafımızı boşalttık genel olarak “Mutlu yalnızlık” olarak tarif edilen alana “Merhaba” dedik ve yolumuza bu şekilde devam etme kararı aldık.

Belki biraz geç kaldık ancak son birkaç yıldır, sağlığımıza buna bağlı olarak ta aldığımız gıdalara, hayat tarzımıza, insan ilişkilerine, hava durumuna, nerede hangi yemeği yiyeceğimize, rahat bir tatil için nerelere gideceğimize dikkat ediyor en önemlisi de kendimize daha fazla zaman ayırmaya çalışıyoruz.

Ömrümüzün ne kadar kaldığını, ne zaman bu dünyaya  veda edeceğimizi Allah bilir, biz zaten “Amentüye iman etmiş” bir fani olarak bizi yaratana tam anlamı ile teslim olmuş birisiyiz, dolayısı ile bize düşen ne kadar daha ömrümüz varsa kalan o süre zarfında ele ayağa düşmeden Allah’ın bize verdiği cana iyi bakmaktır.

Yapmaya çalıştığımızda sadece ve sadece “kendimizi kurtarmaktır” ve biz kendimizi kurtarmakta epey bir sür geç kalmış olsak ta “gün bu gündür” ilkesi ile kendimizi kurtarma çalışmalarına devam edeceğiz, dostlarımıza da “bizim gibi yapın” tavsiyesinde bulunacağız.

 Ne diyor Cemal Süreyyahayat çok kısa,Kuşlar uçuyor”

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner125

banner77

banner98

banner76