Biraz mevsim şartları ama daha çok karşı karşıya kaldığımız olumsuzlar dolayısı ile anlam veremediğimiz bir karamsarlık ile karşı karşıya kalmış durumdayız.
Söz konusu karamsarlıktan nasıl kurtulacağımız ile ilgili bizim gibi kendisini “Aydın” olarak gören yüzlerce binlerce insan çözüm önerileri sunuyor.
Ancak bu kadar anlatmaya, yazmaya, konuşmaya rağmen herhangi bir sonuç almanın mümkün olmadığını acı bir şekilde anlıyoruz.
İşte böyle bir anda kulağımıza “Ne söylesem boşa Leyla” isimli eserin melodisi geliyor.
Anlıyoruz ki sanatçı bizim sahifeler dolusu sitemkar kelimeler ile anlatmaya çalıştığımız olumsuzlukları tek bir cümle ile yerine koyuyor.
Ne söylesem boşa Leyla..
Son dönemlerde nerede ise her gün aynı sahneye uyanıyor, aynı kalabalıkların içinde kayboluyor ve aynı katılaşmış duyarsızlığa tosluyoruz.
-Sokakta,
-Trafikte,
-Apartman merdivenlerinde,
-Sosyal medyada
yada en sıradan gündelik sohbetlerde bile herkes bağırarak konuşuyor ama hiç kimse kimseyi dinlemiyor.
Empatinin yerini kör bir öfke, nezaketin yerini ise kaba ve pervasız bir bencillik almış durumda.
Hal böyle olunca, insanın içinden derin bir iç çekip tek bir cümle kurmak geliyor: "Ne söylesem boşa Leyla..."
Kuralların sadece başkaları için var olduğuna inanan, kendi hatasını asla görmeyip sürekli etrafı suçlayan bir zihniyetle kuşatılmış durumdayız.
-Kaldırıma park eden sürücüye o yolun yayalara ait olduğunu hatırlatsanız suçlu siz oluyorsunuz.
-Yere çöp atana tepki gösterseniz "sana ne" bakışlarıyla ve saldırgan bir tavırla karşılaşıyorsunuz.
-Sıra beklerken hakkınızı arasanız enayi yerine konuyorsunuz.
-Ortak yaşam kültürümüz günden güne erirken, yanlışa "yanlış" demek neredeyse cesaret gerektiren, hatta imkansız bir eyleme dönüştü.
Oysa eskiden ayıp diye bir kavram vardı.
-Yüz kızarması,
-Mahcubiyet,
-Komşu hakkı,
-Kul hakkı
diye bir şey vardı.
İnsanlar birbirinin gözünün içine bakarken çekinir, yanlış bir davranışta bulunduğunda toplumun sessiz kınamasından bile utanırdı.
Şimdi ise utanma duygusu rafa kalktı.
Yerini "ben yaptım oldu" kibri ve "bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın" vurdumduymazlığı aldı.
Haksızlık karşısında susanların "akıllı", itiraz edenlerin ise "sorunlu" ilan edildiği tersine dönmüş bir terazi var artık hayatımızda.
Bu karanlık tablodaki "Leyla", artık sadece masallardaki ulaşılmaz bir sevgili değil
-Kaybettiğimiz sağduyunun,
-Unuttuğumuz vicdanın,
-Yitirdiğimiz adalet duygusunun
ve bir türlü ulaşamadığımız o medeni toplum hayalinin ta kendisi.
Biz ne kadar çırpınırsak çırpınalım, toplumun genelindeki bu körlük ve sağırlık hali değişmedikçe bütün çabalarımız kalın bir duvara çarpıp geri dönüyor.
Kelimeler, ancak onları anlayabilecek bir vicdanla ve işitebilecek bir yürekle buluştuğunda değer kazanır.
- Vicdanların nasır tuttuğu,
-Kalplerin mühürlendiği,
-Herkesin kendi küçük çıkarını her şeyin üstünde tuttuğu
bir yerde ise ne kadar konuşursanız konuşun, hepsi rüzgara yazılmış birer yazıdan ibaret kalır.
Anlamayacak olana dil dökmek, görmeyene ayna tutmak sadece insanın kendi ruhunu tüketiyor.
Velhasıl; aklın ve ahlakın sustuğu, gürültünün ise gerçeği tamamen bastırdığı bu çağda söylenecek çok söz var ama ne duyan var ne de anlayan.
Artık kimseye bir şey anlatmak, laf yetiştirmek, birilerini ikna etmek ya da eğriyi düzeltmeye çalışmak gibi bir takatimiz de hevesimiz de kalmadı.
Sadece uzaktan bakıp geçiyoruz; içimizdeki o derin kırgınlık ve koca bir hayal kırıklığıyla baş başa kalarak mırıldanıyoruz:
"Ne söylesem boşa Leyla..."