Rize’nin Çayeli ilçesine bağlı Sarısu köyünde geçirdiğimiz iki buçuk gün, hafızamızdan kolay kolay silinmeyecek güzellikte hatıralar bıraktı.
Karadeniz’in yemyeşil dağlarını, coşkun derelerini, çay bahçelerini ve eşsiz tabiatını görmeye elbette doyum olmuyor.
Ama bu seyahatte bizi en çok etkileyen, o güzel coğrafyada yaşayan insanların çalışkanlığı, samimiyeti, neşesi ve misafirperverliği oldu.
Başta Rize’nin gururu, kıymetli dostumuz Şemsettin Kutlu Çakır olmak üzere ailesi, akrabaları, komşuları, kısacası bütün köy bizi ağırlamak için adeta seferber olmuştu.
Kimisi sofrayı hazırlamış, kimisi yemeklerle ilgilenmiş, kimisi de bir eksiğimiz olmasın diye çırpınmıştı. Öyle içten, öyle samimi karşıladılar ki kendimizi misafir değil, ailenin bir ferdi gibi hissettik.
Sarısu köyünün yollarında dolaşırken Karadeniz insanının neden bu kadar azimli ve çalışkan olduğunu bir kez daha anladım.
Anadolu’nun nice yerinde suyu, toprağı, bereketi olan, sulu tarıma elverişli dümdüz tarlalar boş dururken; burada insanlar neredeyse duvar gibi yükselen, yer yer 80-90 dereceyi bulacakmış hissi veren sarp yamaçların bile her karışını değerlendirmiş.
Dağların her santimetresine çay dikmişler. İnsan bakarken yoruluyor, onlar o yamaçlara tırmanıp çay topluyor.
Yol yapmanın zor olduğu yerlere yollar açmış, ev yapmanın hayal bile edilemeyeceği yamaçlara yuvalar kurmuşlar.
Taşı taşın üstüne koymuş, toprağı işlemiş, yağmurla, çamurla, dik yokuşlarla mücadele ederek hayatlarını kazanmışlar.
Bu topraklarda alın teri yalnızca ekmek kazanmanın değil, insanın karakterinin de bir parçası olmuş.
Karadeniz insanının çalışkanlığına, mücadele azmine ve emeğe verdiği değere hayran kalmamak mümkün değil. İnsanın aklına ister istemez şu söz geliyor: “Bu insanların yaşadığı dağlar ne kadar dikse, hayata karşı duruşları da o kadar dik!”
Çayeli’nin tabiat harikası Ağaran Şelalesi’ni de görme fırsatımız oldu.
Kayaların arasından coşkuyla dökülen sular, yemyeşil dağlar, çay bahçeleri ve tertemiz hava insana bütün yorgunluğunu unutturuyor.
Ancak Rize’nin güzelliği yalnızca tabiatında değil, insanının mizacında da saklı.
Burada insanlar sanki her cümlenin sonuna bir espri koymak için yarışıyor. Birisi bir şey anlatıyor, öteki daha söz bitmeden nükteli cevabını yetiştiriyor.
İş hayatının stresinden, büyük şehirlerin gürültüsünden, bitmeyen trafikten ve günlük telaşlardan uzaklaşınca kendimizi sürekli gülen, güldüren, hayatın bütün zorluklarına rağmen neşesini kaybetmeyen insanların arasında bulduk.
Meğer insan bazen dinlenmek için uyumaya değil, kendisini güldüren insanların arasına gitmeye ihtiyaç duyarmış.
Çakıroğulları hanesinde kurulan sofraların tadı da muhabbeti de damağımızda kaldı. Yüksek yaylalarda yetişen keçi eti, ilk defa tattığım minci, birbirinden güzel yöresel yemekler…
Her lokmada emek, her ikramda samimiyet vardı. Üstelik bu ailede türkü söylemeyen neredeyse yok! Hele 75 yaşındaki Bektaş Çakıroğlu…
Türküleriyle, sohbetiyle, bitmeyen enerjisiyle gecelerimize renk kattı.
Tulum çaldı, türküler söylendi, sohbetler uzadı.
Yedik, içtik, söyledik, güldük.
Hem de ne gülmek!
Bazen kahkahadan gözümüzden yaş geldi.
Bir ara düşündüm, bu insanların nüfus cüzdanlarında yaşları ilerliyor ama gönülleri hiç yaşlanmıyor. Sarısu’da sofralar yemekle, gönüller muhabbetle, geceler türküyle doluydu.
Bu güzel misafirperverliğin bir başka tarafı da herkesin birbirine olan bağlılığıydı. Şemsettin Kutlu Çakır kardeşimizin ailesi, akrabaları, komşuları, köyün büyükleri ve gençleri…
Herkes elinden geleni yapıyordu.
Kimse “Bu benim misafirim değil” demiyor, herkes gelen misafiri kendi misafiri biliyordu.
İşte Anadolu’nun özlediğimiz, kaybetmek istemediğimiz güzellikleri bunlar.
Paylaşmak, dayanışmak, komşuluk, büyüğe saygı, misafire hürmet… Sarısu’da bunların yalnızca sözde kalmadığını, günlük hayatın içinde yaşatıldığını gördük.
Sevgili Şemsettin Kutlu Çakır kardeşim, seninle, güzel ailenle ve yetiştiğin bu toprakların insanlarıyla tanışmaktan büyük mutluluk duyduk.
Sen gerçekten Rize’nin gururusun.
Bize yalnızca evinizin kapısını değil, gönlünüzü de açtınız.
Gösterdiğiniz yakınlığı, emeği, samimiyeti ve dostluğu unutmak mümkün değil. İnsan bazen yıllardır tanıdığı kişilerle kuramadığı yakınlığı birkaç günde kurabiliyor.
Biz Sarısu’dan işte böyle güzel dostluklar biriktirerek ayrıldık.
Rize’nin dağları yüksek, yolları dik, hayat şartları zor olabilir.
Ama insanlarının gönlü geniş, alın teri kıymetli, dostluğu sağlam, neşesi boldur.
Sarısu köyünde bunu yaşayarak gördük.
Artık Sarısu’da çalacak bir kapımız,
Çakıroğulları hanesinde oturacak bir soframız,
Rize’de gönülden bağlı olduğumuz dostlarımız var.
Şemsettin Kutlu Çakır kardeşim; sana, kıymetli ailene ve Sarısu’nun güzel insanlarına yürekten teşekkür ediyorum.
